ეროვნული იდენტობა შიშით არ შენდება!
კორპუსები შენდება და ეს თურმე პრობლემაა? მეუფე იობისგან ეკონომიკის, დემოგრაფიისა და ქრისტიანული სიყვარულის ახალი გაკვეთილი!
„რატომ შენდება ამდენი კორპუსები? ვისთვის, თუ არ ვმრავლდებით, ვინ უნდა შესახლდეს იმ კორპუსებში? – ე.ი. უცხოტომელები?“ – ასეთ კითხვას სვამს მეუფე იობი პოლიტიკური ქადაგების დროს.
მართლაც საინტერესო შეკითხვაა. თუმცა უფრო საინტერესოა, რა ლოგიკით მივიდა მეუფე ამ დასკვნამდე და რატომ უნდა განვიხილოთ ახალი საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობა ეროვნული პრობლემის ნიშნად?
მეუფე, კორპუსების მშენებლობა ცუდია? თუ პრობლემა ის არის, რომ ქვეყანაში საკმარისი ქართველი აღარ ცხოვრობს იმისთვის, რომ ახალაშენებული ბინები შეავსოს?
მოდი,ერთი ამ განცხადებას რამდენიმე მიმართულებით შევხედოთ.
1. ეკონომიკური საკითხი: მშენებლობა ქვეყნის განვითარების ნაწილია და არა დემოგრაფიული დანაშაული
მშენებლობა ეკონომიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სექტორია. კორპუსების მშენებლობა ნიშნავს ინვესტიციებს, სამუშაო ადგილებს, სამშენებლო მასალების წარმოებას, არქიტექტორების, ინჟინრების, მუშების, მძღოლებისა და ათასობით სხვა ადამიანის დასაქმებას.
ახალი საცხოვრებელი ფართები საჭიროა არა მხოლოდ ახალშობილი ბავშვებისთვის, არამედ:
– ახალგაზრდა ოჯახებისთვის, რომლებიც ცალკე საცხოვრებელს ეძებენ;
– ოჯახებისთვის, რომლებიც ძველ და ავარიულ სახლებში ცხოვრობენ;
– ადამიანებისთვის, რომლებიც რეგიონებიდან ქალაქებში გადადიან;
– სტუდენტებისა და დასაქმებული ადამიანებისთვის;
– იმ მოქალაქეებისთვის, რომლებიც საკუთარ საცხოვრებელს აუმჯობესებენ;
– იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც ბინას საინვესტიციო მიზნით ყიდულობენ ან აქირავებენ.
მეუფის ლოგიკით, თუ მოსახლეობა არ იზრდება, მშენებლობაც უნდა შეჩერდეს?
მაშინ რას ვაკეთებთ – ვკეტავთ სამშენებლო სექტორს, ვაჩერებთ ინვესტიციებს, ვზღუდავთ სამუშაო ადგილებს და ვაცხადებთ, რომ ახალი სახლები აღარ გვჭირდება?
ეკონომიკა ასე არ მუშაობს.
სხვა საკითხია, რამდენად სამართლიანია საბინაო ბაზარი, რამდენად ხელმისაწვდომია ბინები ადგილობრივი მოსახლეობისთვის, რამდენად სპეკულაციურია უძრავი ქონების ბაზარი და რამდენად შეესაბამება მშენებლობის მასშტაბი რეალურ მოთხოვნას. აი, ეს არის სერიოზული ეკონომიკური დისკუსია, რომელსაც საზოგადოება ნამდვილად საჭიროებს.
მაგრამ მშენებლობის თავისთავად პრობლემად გამოცხადება ეკონომიკური ანალიზი არ არის.
2. დემოგრაფია: ქართველი ბავშვების დაბადება კორპუსების რაოდენობით არ განისაზღვრება
თუ მეუფეს დემოგრაფიული მდგომარეობა აწუხებს, ეს სრულიად გასაგებია. საქართველოს მოსახლეობის დაბერება, დაბალი შობადობა, ემიგრაცია და ახალგაზრდების ეკონომიკური სირთულეები რეალური საზოგადოებრივი საკითხებია.
მაგრამ სად არის ამ პრობლემების მიზეზი?
ადამიანებს შვილების გაჩენისგან კორპუსების რაოდენობა აკავებს თუ უმუშევრობა, დაბალი შემოსავალი, საცხოვრებლის სიძვირე, სოციალური დაუცველობა და მომავლის გაურკვევლობა?
ახალგაზრდა ოჯახს შეიძლება სამი შვილი უნდოდეს, მაგრამ ერთი ბინის ქირის გადახდაც უჭირდეს.
სანამ ახალგაზრდებს ეკონომიკური დამოუკიდებლობის, ხელმისაწვდომი საცხოვრებლის, ხარისხიანი განათლებისა და ბავშვების აღზრდისთვის საჭირო პირობებს არ შევუქმნით, მხოლოდ გამრავლებისკენ მოწოდება პრობლემას ვერ გადაჭრის.
დემოგრაფია ქადაგებით არ უმჯობესდება. მას სჭირდება სახელმწიფო პოლიტიკა, სოციალური მხარდაჭერა და ეკონომიკური შესაძლებლობები.
3. იურიდიული საკითხი: რას ნიშნავს „უცხოტომელები“ და ვის ეკუთვნის საცხოვრებელში ცხოვრების უფლება?
მეუფის მიერ გამოყენებული სიტყვა „უცხოტომელები“ განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს.
ვინ არის უცხოტომელი? ადამიანი, რომელიც საქართველოში დაიბადა, მაგრამ ეთნიკურად ქართველი არ არის? საქართველოში კანონიერად მცხოვრები უცხო ქვეყნის მოქალაქე? უცხოელი ინვესტორი? თუ ადამიანი, რომელიც უბრალოდ საქართველოს მოქალაქე არ არის?
საქართველოს კონსტიტუცია ადამიანის ღირსებასა და თანასწორობას იცავს. კონსტიტუციის მე-11 მუხლი კანონის წინაშე თანასწორობას ადგენს, ხოლო მე-17 მუხლი იცავს აზრის, ინფორმაციისა და გამოხატვის თავისუფლებას.
საქართველოს მოქალაქეობის არმქონე ადამიანის არსებობა, საცხოვრებლის შეძენა ან ქვეყანაში კანონიერად ცხოვრება თავისთავად არც სამართალდარღვევაა და არც ეროვნული საფრთხის მტკიცებულება.
რა თქმა უნდა, სახელმწიფოს აქვს უფლება, კანონით დაადგინოს უცხოელთა მიგრაციის, საკუთრების, უსაფრთხოებისა და ბინადრობის წესები. მაგრამ ეს უნდა გადაწყდეს კანონით, საჯარო ინტერესითა და კონკრეტული მტკიცებულებებით და არა ეთნიკური წარმომავლობის მიმართ ეჭვის გაღვივებით.
სხვა ადამიანების ეროვნების გამო მათი საცხოვრებლის უფლების ეჭვქვეშ დაყენება სამართლებრივადაც და ზნეობრივადაც სრულიად განსხვავებული საკითხია.
4. სოციალური საკითხი: ვინ უნდა აგოს პასუხი იმაზე, რომ ქართველები ქვეყნიდან მიდიან?
მეუფე კორპუსების რაოდენობას ითვლის. მაგრამ რატომ არ სვამს უფრო მნიშვნელოვან კითხვებს?
- რატომ მიდიან საქართველოდან ათასობით ახალგაზრდა?
- რატომ მუშაობენ ქართველი მშობლები უცხოეთში და შვილებს საქართველოში ტოვებენ?
- რატომ ვერ ახერხებს ახალგაზრდა ოჯახი საკუთარი ბინის შეძენას?
- რატომ არის საცხოვრებელი ფართი მრავალი მოქალაქისთვის მიუწვდომელი ფუფუნება?
- რატომ არ არის ქვეყანაში ისეთი სოციალური გარემო, სადაც ოჯახს სამი, ოთხი ან ხუთი შვილის გაზრდა არ შეეშინდება?
ეს კითხვები გაცილებით მტკივნეულია, ვიდრე ის, თუ რამდენი კორპუსი შენდება თბილისში, ბათუმში თუ სხვა ქალაქებში და თუ ეკლესია დემოგრაფიულ პრობლემაზე საუბრობს, იქნებ სწორედ ამ საკითხებზე უნდა ჰქონდეს მკაფიო და თანმიმდევრული პოზიცია?
ოჯახის სიძლიერე მხოლოდ შვილების რაოდენობით არ იზომება. ის იზომება იმითაც, აქვს თუ არა ამ ოჯახს ღირსეული ცხოვრების პირობები.
5. მორალური საკითხი: ქრისტიანობა ადამიანის ეთნიკური წარმომავლობით შეფასებას არ გვასწავლის. აქ უკვე საკითხი მხოლოდ ეკონომიკას აღარ ეხება.
ქრისტიანული მოძღვრების ერთ-ერთი მთავარი საფუძველი მოყვასის სიყვარულია. მათეს სახარების 22-ე თავში ქრისტე ამბობს: „შეიყვარე მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი“.
კითხვა ასეთია: სად გადის ამ სიყვარულის საზღვარი?
მხოლოდ ქართველებზე? მხოლოდ მართლმადიდებლებზე? მხოლოდ იმ ადამიანებზე, რომლებიც ჩვენნაირად ფიქრობენ?
ქრისტიანული მორალი ადამიანის ღირსებას მისი ეთნიკური წარმომავლობით არ განსაზღვრავს.
მეუფეს, რა თქმა უნდა, შეუძლია ისაუბროს ქართული კულტურის, ენის, სახელმწიფოებრიობისა და ეროვნული იდენტობის შენარჩუნებაზე. ეს სრულიად ლეგიტიმური თემებია. მაგრამ ეროვნული იდენტობის დაცვა და უცხო წარმომავლობის ადამიანების მიმართ უნდობლობის გაღვივება ერთი და იგივე არ არის. ქართველობის დაცვა სხვისი დამცირებით არ ხდება.
6. თეოლოგიური საკითხი: ეკლესიის მისია შიშის გაღვივებაა თუ იმედის შექმნა?
ეკლესია საზოგადოების ზნეობრივი ავტორიტეტი უნდა იყოს. მისი სიტყვა განსაკუთრებით დიდი პასუხისმგებლობით უნდა ითქმებოდეს, რადგან მრევლი მას ხშირად არა უბრალოდ მოსაზრებად, არამედ სულიერ ორიენტირად აღიქვამს.
როდესაც სასულიერო პირი ამბობს, რომ ახალი კორპუსები შესაძლოა „უცხოტომელებისთვის“ შენდებოდეს, ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: ამ განცხადების მთავარი მიზანი რა არის – დემოგრაფიული პრობლემის გააზრება თუ უცხოს მიმართ შიშის გაძლიერება?
იოანეს სახარების მე-13 თავში ქრისტე მოწაფეებს ერთმანეთის სიყვარულს ავალებს. ხოლო „კეთილი სამარიტელის“ იგავი გვასწავლის, რომ მოყვასის განსაზღვრა ეთნიკური თუ რელიგიური კუთვნილებით არ შეიძლება. მაშინ რატომ უნდა იქცეს უცხოელი ადამიანი დემოგრაფიული შიშის სიმბოლოდ?
ეკლესიისგან გაცილებით უფრო ღრმა საუბარს უნდა ველოდოთ: როგორ დავეხმაროთ გაჭირვებულ ოჯახებს, როგორ დავიცვათ ბავშვები, როგორ შევქმნათ ახალგაზრდებისთვის მომავალი, როგორ ვებრძოლოთ სიღარიბესა და მარტოობას.
ქადაგება, რომელიც პრობლემას სვამს, მაგრამ მის რეალურ მიზეზებს გვერდს უვლის, საზოგადოებას გამოსავალს ვერ აძლევს.
7. მთავარი კითხვა მეუფეს: რამდენი კორპუსი უნდა აშენდეს საქართველოში?
მოდი, პირდაპირ ვიკითხოთ:
- თუ ქვეყანაში მოსახლეობა არ იზრდება, უნდა შევწყვიტოთ საცხოვრებელი სახლების მშენებლობა?
- თუ ქართველები ემიგრაციაში მიდიან, უნდა დავანგრიოთ ის სახლები, რომლებიც მათი დაბრუნებისთვის შეიძლება საჭირო გახდეს?
- თუ უცხო ქვეყნის მოქალაქე საქართველოში კანონიერად ცხოვრობს და ბინას ყიდულობს, ეს ავტომატურად საქართველოსთვის საფრთხეა?
- და თუ ქართველი ოჯახი უცხოეთში ცხოვრობს, იქ ბინას ყიდულობს და საკუთარ შვილებს ზრდის, იმ ქვეყნის სასულიერო პირებმაც იგივე კითხვები უნდა დასვან?
- იქნებ პრობლემა კორპუსების რაოდენობაში კი არა, სახელმწიფოს ეკონომიკურ და სოციალურ პოლიტიკაშია?
- იქნებ პრობლემა იმაშია, რომ საქართველოში მშენებლობა უფრო სწრაფად ვითარდება, ვიდრე მოქალაქეების მსყიდველუნარიანობა?
აი, ამაზე უნდა იყოს სერიოზული საუბარი.
ეროვნული იდენტობა შიშით არ შენდება!
მეუფე იობის განცხადებიდან შეიძლება დავინახოთ დემოგრაფიული შფოთვა და ეროვნული იდენტობის შენარჩუნების სურვილი. ეს საკითხები საზოგადოებისთვის ნამდვილად მნიშვნელოვანია. თუმცა ამ შფოთვის უცხოელების შესაძლო დასახლებასთან დაკავშირება ეკონომიკურ და სოციალურ პრობლემას ეთნიკური ეჭვის მიმართულებით გადაიტანს.
- საქართველოს სჭირდება მეტი დაბადებული ბავშვი, მაგრამ ამისთვის სჭირდება მეტი სოციალური დაცვა, ღირსეული ხელფასი, ხელმისაწვდომი საცხოვრებელი, ხარისხიანი განათლება და უსაფრთხო მომავალი.
- საქართველოს სჭირდება სამშენებლო სექტორის განვითარება, მაგრამ ასევე გონივრული ურბანული პოლიტიკა, სამართლიანი საბინაო ბაზარი და მოქალაქეების ინტერესების დაცვა.
- საქართველოს სჭირდება ეროვნული იდენტობის დაცვა, მაგრამ არა უცხოელების მიმართ ეჭვისა და შიშის გაღვივებით.
- და ბოლოს, ეკლესიასაც სჭირდება იმის გააზრება, რომ საზოგადოებაში მისი გავლენა მხოლოდ მრევლის რაოდენობით ან ქადაგების სიმკაცრით არ იზომება. მას პასუხისმგებლობა აქვს საკუთარ სიტყვაზე და იმ საზოგადოებრივ განწყობებზე, რომლებსაც ეს სიტყვა ქმნის.
მეუფე იობისგან ერთი რამ მაინც გასარკვევია: თუ კორპუსების მშენებლობა გაწუხებთ, რატომ არ გაწუხებთ ის გარემოებები, რის გამოც ქართველებს ამ კორპუსებში ცხოვრების შესაძლებლობა არ აქვთ?
ადამიანს საცხოვრებელი სახლი სჭირდება არა იმიტომ, რომ აუცილებლად უნდა გამრავლდეს, არამედ იმიტომ, რომ ღირსეულად იცხოვროს.
და იქნებ სწორედ ეს არის მთავარი განსხვავება: სახელმწიფოსა და ეკლესიის მოვალეობა ადამიანისთვის ცხოვრების პირობების შექმნაზე უნდა იყოს ორიენტირებული და არა იმაზე, ვის რამდენი შვილი უნდა ჰყავდეს და ვის უნდა ეკუთვნოდეს მის გვერდით აშენებული ბინა.
სოციალურ ქსელში გავრცელებული ინფორმაციის თანახმად:
მეუფე იობი საქართველოს მასშტაბით ფლობს:
ყაზბეგში:
1 770 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
943 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
1 040 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
272 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
232 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
სამტრედიაში:
7 664 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
ლანჩხუთში:
1 020 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
ოზურგეთში, დაბა ურეკში: 280 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
ქარელში:
2 000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
1 136 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
4 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
1 864 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
1 912 კვ.მ მიწის ნაკვეთი;
7 487 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.