აუცილებლად მოილოცეთ სიყვარულის ღვთაება – დედა ანასტასიას საფლავი
თბილისში, კუკიის სასაფლაოზე ნეტარი ანასტასიას საფლავია. ვისაც კი წმინდანის არსებობის შესახებ სმენია, მასთან სალოცავად და დახმარების სათხოვნელად მიდიან.
ნეტარი ქალის ცხოვრების და მისი მრავალწლიანი ასკეტური მოღვაწეობის შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი.
ანასტასია ნიკიშევა 1886 წელს რუსეთში დაიბადა. მე-19 საუკუნის ბოლოს მისმა პროფესიით ინჟინერმა მამამ ოჯახი სანქტ-პეტერბურგიდან საქართველოში ჩამოიყვანა, სადაც რკინიგზა შენდებოდა.
იმ დროს თბილისის ლოკომოტივის დეპოს მუშებს მიწის ნაკვეთები გადაეცათ. ოჯახმა მიწის ნაკვეთი ღვთისმშობლის შობის ეკლესიის მახლობლად მიიღო, სადაც მათ სახლი აიშენეს.
უფალმა ანასტასიას დედა ადრეულ ასაკში წაიყვანა და ის და მისი ორი და მამის მზრუნველობაში დატოვა.
გარკვეული დროის შემდეგ გოგონებს დედინაცვალი ზრდიდათ.
დედინაცვალს არ მოსწონდა ლამაზი ანასტასია, შურდა მისი და ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ღიად გამოხატა თავისი მტრობა.
ანასტასია კეთილი, რელიგიური გოგონა იყო, რომელიც ეკლესიაში დადიოდა და გუნდში მღეროდა.
მას ბევრი თაყვანისმცემელი ჰყავდა, მაგრამ მას ღარიბი ახალგაზრდა ოფიცერი შეუყვარდა. ოფიცერმა მალევე სთხოვა ხელი ანასტასიას. დედინაცვალი, რომელსაც შურდა გერის ბედნიერების, ცდილობდა ქორწინების დანგრევას.
ერთ დღეს მან ანასტასია სახლში ჩაკეტა და საქმროს მოატყუა, რომ გოგონა გაგიჟდა, მისი განკურნება შეუძლებელი იყო და და ის საგიჟეთში გადაიყვანეს. ამ ამბავმა ოფიცერი იმდენად შოკში ჩააგდო, რომ მან რევოლვერი ამოიღო და მის თვალწინ თავი მოიკლა.
როდესაც ანასტასია სახლიდან გავიდა და საქმრო გარდაცლილი დაინახა, მას აღარ შეეძლო წინა ცხოვრებით ცხოვრება და ღვთის გულისათვის სულელივით დაიწყო მოქცევა.
ანასტასიას ასკეტური ცხოვრება
თავდაპირველად, ანასტასია ღორების გომურში დასახლდა და იმ ნარჩენებით ირჩენდა თავს, რომლითაც კვებავდნენ.
მალე მან წარმოუდგენელი რამ გააკეთა: ეზოში შეყვარებული მკვლელობის ადგილას, დაბალ სკამზე ჩამოჯდა და აღარასდროს წამომდგარა.
ამ თავგანწირული ცხოვრებით დრო მან 1907 წლიდან -1960 წლამდე გაატარა. წმინდანს მის მიერ მოქსოვილი შალის გარდა, თბილი ტანსაცმელი არ ჰქონდა. თუ ვინმე თანამგრძნობი ცდილობდა მის სახლში შეყვანას, ის აპროტესტებდა.
ანასტასიას „მჯდომარე“ მალევე შეარქვეს. ჭამდა იმას, რასაც უფალი მასთან მოსული ხალხის მეშვეობით უგზავნიდა.
ზოგჯერ სტუმრები ეზოში ნავთის ქურაზე წვნიანს ამზადებდნენ და ანასტასია მათთან ერთად მიირთმევდა. სტუმრებს მასთან რძე და საკვები მოჰქონდათ , მაგრამ ის ყველასგან საჩუქრებს არ იღებდა. ზოგიერთს ეზოდან აძევებდა და შესაწირავს უყრიდა.
უფლისგან ბოძებული ნიჭით, ანასტასია ყველა სტუმრის აზრებს და ცხოვრებას ჰხედავდა და კითხულობდა.
არქიმანდრიტმა რაფაელმა (კარელინი) ასკეტის არაჩვეულებრივი მზერის შესახებ დაწერა:
- „მისი მზერა თითქოს ადამიანს ჭრიდა და ადამიანი უნებურად გრძნობდა რაღაც გაოცებას, შიშის მსგავსს, როდესაც ხვდებოდა, რომ ეს მზერა ყველაფერს ხედავდა მის სულში- მის ცხოვრებას, მის წარსულს და მომავალს “ .
განუწყვეტელი ჯდომით ლოცვის ეს ღვაწლი დაახლოებით 63 წელს გაგრძელდა. ამ წლების განმავლობაში წმინდანის ფეხები მუხლებს ქვემოთ ისე ეზრდებოდა, რომ ნეტარს მათი ამოძრავება აღარ შეეძლო.
ამქვეყნიური ბუნების ყველა კანონით, ის სიცოცხლის პირველივე წელს ჰიპოთერმიით უნდა დაღუპულიყო. მაგრამ უფალმა დაიცვა იგი და, როგორც ჩანს, სიცივე არ აწუხებდა და არც ნაწოლები, რომლებიც მუდმივი ჯდომისგან ნებისმიერს სხვას განუვითარდებოდა, მას არ აწუხებდა.
ამ წლების განმავლობაში არავის სმენია მისი ჩივილი რაიმეზე, თუმცა დედინაცვალი არ წყალობდა. თითქოს დემონები აიძულებდნენ, უარი ეთქვა გერის კვებაზე, ზამთარში ყინულიან წყალს ასხამდა მას და ხშირად ცდილობდა, ასკეტიზმი მიეტოვებინა. მსგავსი დაცინვა დედინაცვლის გარდაცვალებამდე გაგრძელდა.
პეტერბურგელი ქსენიას მსგავსად, ნეტარი ანასტასია ლოცულობდა საქმროს სულისთვის, მისი ახლობლებისა და მასთან სტუმრად მისული ადამიანების სულებისთვის.
წლების განმავლობაში სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი მიედინებოდა ასკეტთან. საბჭოთა რეჟიმის დროს მილიცია ხშირად ფანტავდა მის სტუმრებს, მაგრამ ხალხი მაინც მოდიოდა და საბოლოოდ ხელისუფლებამ ბრძოლა შეწყვიტა.
მეორე მსოფლიო ომის დროს განსაკუთრებით ბევრი ადამიანი მიდიოდა ნეტართან იმის გასარკვევად, ცოცხლები იყვნენ თუ არა მათი ნათესავები, რადგან ანასტასიას შეეძლო ადამიანების ბედის გამხელა.
თუ ის სტუმარს მიწას აძლევდა, ეს ნიშნავდა, რომ მისი საყვარელი ადამიანი გარდაცვლილი იყო.
ამბობენ, რომ ერთხელ ანასტასიას საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი, ვასილი მჟავანაძეც კი ესტუმრა. მან ნეტარი ღვთისმეტყველის წინასწარმეტყველება სერიოზულად მიიღო:
- „ერთ წელიწადში თბილისს ძლიერი წყალდიდობა ელის. წყალი მთელ მარჯვენა სანაპიროს ჩამორეცხავს. ბარიერი უნდა ააშენოთ “.
მჟავანაძის გადაწყვეტილებით მტკვრის სანაპირო მართლაც გამაგრდა და როდესაც მდინარე ერთი წლის შემდეგ ნაპირებიდან გადმოვიდა, ქალაქი უვნებელი დარჩა.
წმინდანის რჩევით მჟავანაძემ მტკვირსა და არაგვის შესაერთთან ხიდი ააშენა, გაითვალისიწინა კომუნისტების მიერ ზაჰესის ჰიდროელექტრო სადგურის დახურვის საკითხი.
საზოგადოებისთვის უცნობი, ფაქტია, მაგრამ „თბილისის წალეკვის მიზეზით“ მათ სურდა ნელ-ნელა ზაჰესის დახურვა.
არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი) ნეტარს მისი სიცოცხლის ბოლო წლებში შეხვდა, როდესაც ის აღარ იჯდა ეზოში, არამედ მის სახლთან ახლოს მისთვის აშენებულ თავშესაფარში იყო გადაყვანილი . იქ მან დაახლოებით ათი წელი გაატარა.
არქიმანდრიტი იხსენებდა გასაოცარ სიჩუმეს, რომელიც ამ ეზოსა და სახლის ყველა სტუმარს მოიცავდა, მიუხედავად იმისა, რომ ის ქალაქის ხმაურიან ქუჩაზე მდებარეობდა:
- „იმ სახლის ზღურბლზე გადასვლისას, სადაც ანასტასია იჯდა, თითქოს ერთი ნაცნობი სამყაროდან მეორე, უცნობ სამყაროში გამადიოდი “ .
ნეტარ ანასტასიასთან მოდიოდნენ ადამიანები დაავადებული ნათესავებისთვის ლოცვის თხოვნით, ასკეტი კი ლოცულობდა და მათ ლოცვთ და რწმენით კურნავდა.
თუ ის ავადმყოფს გამოლოცვილ ვაშლს მისცემდა, ის აუცილებლად გამოჯანმრთელდებოდა მისი ჭამის შემდეგ. ასე განკურნა ანასტასიამ მამა რაფაელის დედა მძიმე ავადმყოფობისგან.
მჯდომარეს დიდი მიწიერი ღვაწლი 1970 წელს დასრულდა . შერწყმული ფეხების გამო, ასკეტი სპეციალურად დასაჯდომ სასახლეში დაკრძალეს. ნეტარი ქალის გამოსამშვიდობებლად ბევრი საულიერო პირი და უამრავი ხალხი მოვიდა.
წმინდანის კუკიის საფლავი დროთა განმავლობაში ხალხმრავალ ადგილად იქცა.
ადამიანები მოდიან, რათა ანასტასიას ლოცვითი დახმარება სთხოვონ სხვადასხვა ცხოვრებისეულ სირთულეებსა და მწუხარებაში. მაგრამ, ყველაზე მეტად წმინდანი შეყვარებულებს მფრაველობს , ზეციდან ლოცავს მათ სიყვარულს და ბედნიერ დედობას, მამობას და სიყვარულს უსურვებს.
შეყვარებულების მფარველს, სიყვარულის ღვთაებას – დედა ანასტასიას მფარველობისათვის და დახმარებისთვის მიმართავენ მომლოცველები.
ნეტარი ადამიანის საფლავთან სალოცავად მოდიან ქალები, რომლებსაც დაფეხმძიმება სურთ, ბევრი მათგანი შვილებთან ერთად ბრუნდება, რათა ასკეტს მადლობა გადაუხადონ. გოგონებს, როგორც წესი, ანასტასიას სახელს არქმევენ.
ანასტასიას გარდაცვალების შემდეგ ვაშლი ტანჯულთა განკურნების საშუალებად იქცა.
მის საფლავზე უამრავი წითელი ვაშლი და კანფეტია, რომლებსაც სტუმრებს კურთხევისთვის მოაქვთ. რწმენით მათი მიღებით, ისინი ნუგეშს იღებენ მწუხარების დროს ან ავადმყოფობისგან განკურნებას.
საფლავზე დატოვებულ ვაშლებს ჯვრები ან გული ესახებათ, რაც სასწაულებრივად ჩნდება ვაშლებზე, რომლებსაც დედაოს (მატუშკას) სტუმრებს სახლში მიაქვთ.
ნეტარის საფლავთან თითქმის ყველა განიცდის აუხსნელ სიხარულსა და სიმშვიდეს. ეს, სასწაულებთან ერთად, უდავოდ მოწმობს იმ ფაქტს, რომ მჯდომარე ანასტასიამ თავისი მიწიერი შრომით ახარა უფალი და ლოცულობს ყველასთვის, ვინც მასთან თხოვნით მიდის.
მის:თბილისი, ქ.ასხის N1-თან.
