რატომ არ დაუჯერა „ყველას ვერ მოგვკლავენ“-ს? იმიტომ, რომ მისი მისია იყო და არის ერის გადარჩენა!
საქართველოს უახლესი ისტორია და შედეგები: მოკლე ანალიზი
საქართველო — ერია, რომლის ისტორია სავსეა გმირობით, ტრაგედიითა და გაკვეთილებით, რომლებიც სისხლითა და ცრემლითაა დაწერილი. ყველა მმართველს, ზვიად გამსახურდიას, ედუარდ შევარდნაძეს თუ მიხეილ სააკაშვილს, ჰქონდა თავისი მისია უფლისგან — მაგრამ მათი მართველობის შედეგები მუდამ ჩვენს, ხალხის მხრებზე ეცემოდა.
დღეს, ფაქტებით აღჭურვილი, იურიდიული სიზუსტითა და ემოციური სიმძიმით გადავხედოთ უახლეს ისტორიას, რათა გავიგოთ: რატომ იხდის საქართველო ასე ძვირად უგუნურობის, ღალატისა და უცხო ინტერესების ფასს.
1795 წლის 11 სექტემბერი — კრწანისის ტრაგედია
ერეკლე II-მ იცოდა თუ არა, რომ ირანის არმია მაისიდან ემზადებოდა თბილისის ასაღებად? იცოდა. ისტორიული დოკუმენტები — მათ შორის ერეკლეს წერილები და რუსეთის არქივები — ადასტურებენ: აღა მოჰამედ ხანის ულტიმატუმი აგვისტოში მიიღო, მაგრამ მან უარყო და რუსეთის იმპერატრიცას, კატერინე II-ს მიმართა გეორგიევსკის ტრაქტატის (1783) მიხედვით დახმარებისთვის. მისი შვილი, ვახტანგ ბატონიშვილი, ოსმალეთთანაც ცდილობდა კონტაქტს დაცვისთვის.
რუსეთს შეეძლო ტრაგედიის თავიდან აცილება? ერთმნიშვნელოვნად — შეეძლო. მაგრამ დახმარება არ მოვიდა დროულად.
შედეგი? კრწანისის ბრძოლაში 5 000 ქართველი 35 000 ირანელის წინააღმდეგ. 4 000 ქართველი მეომარი დაეცა, თბილისი 9 დღე გაძარცვეს და დაანგრიეს, 15 000-მდე ტყვე და მსხვერპლი — ათასობით ქართველი ქალი და ბავშვი. სისხლიანი ჭრილობა, რომელიც დღემდე სწყურებს ჩვენს ისტორიას. ერეკლემ იცოდა რისკი, მაგრამ რუსეთის „დაცვამ“ ღალატი გამოიღო.
1918–1921 წლები — დემოკრატიული რესპუბლიკის დაცემა
საქართველოს დემოკრატიულმა ხელისუფლებამ იცოდა თუ არა რუსეთის ახალი ბოლშევიკური მთავრობის დამპყრობლური ლოგიკა? შესანიშნავად იცოდა.
1920 წლის აპრილში წითელმა არმიამ დაიპყრო აზერბაიჯანი, შემდეგ სომხეთი, აფხაზეთში ბოლშევიკური ამბოხი მოხდა. მიუხედავად ამისა, თბილისი იმედოვნებდა „ნეიტრალიტეტს“.
1921 წლის 25 თებერვალს წითელი არმია შევიდა თბილისში. ათასობით იუნკერი, კადეტი და გმირი დაიღუპა თავდაცვაში — მათი სისხლი დღემდე მოწმობს უგუნურობაზე. ქართული განძი — ოქრო, ხატები, არქივები — გაქურდეს და ევროპაში გაიყიდა ან გაანადგურეს. რომ არა სტალინი, მენშევიკების მიერ გატანილ ქართულ განძს კი არა, საქართველო შესაძლოა სრულიად გაქრილიყო რუკიდან.
1989 წლის პროცესები — „ღია კარის მტვრევა“
„ღია კარის მტვრევას“ ჰგავდა 1989 წლის მოვლენები? დიახ, მაგრამ რამდენჯერ გააფრთხილეს „არაფორმალების“ ლიდერები — გამსახურდია, კოსტავა, ჭანტურია — რომ სსრკ-დან თავის შევლა შეიძლებოდა მეტი სარგებლით და ნაკლები სისხლით? მრავალჯერ.
მაგრამ 9 აპრილის ტრაგედია — 21 დაღუპული, ასობით დაშავებული, ტოქსიკური გაზით მოწამლული — გახდა დამოუკიდებლობის საფუძველი.
შეიძლებოდა თუ არა უკეთესი გამოსვლა? შეიძლებოდა — თუ „70 წლის ეპოქის გამოცდილი პოლიტიკოსების“ ნაცვლად „მედოლეების, მეღორეებისა და პურის მანქანების მძღოლების“ პატრიოტიზმი არ იდომინირებდა. დღესაც ზოგი ამბობს, რომ „საქართველომ დაანგრია სსრკ“. ტყუილი! მაგრამ უგუნური სიჩქარემ ფასი გადაახდევინა — ქაოსი, სამოქალაქო ომი და დანაკარგები.
1993 წელი — აფხაზეთის ომი და შევარდნაძის არჩევანი
ედუარდ შევარდნაძემ იცოდა თუ არა, რომ 1993 წლის აგვისტოში ძალისმიერი შესვლა აფხაზეთში დიდ დანაკარგებს გამოიწვევდა? იცოდა. მაგრამ ამერიკის ინტერესები — ქართველებისა და რუსების გადამტერება — უფრო მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, ვიდრე მშვიდობა და საქართველოს კეთილდღეობა.
შედეგი? გენოციდი, ქართული გენოფონდის განადგურება: 30 000-მდე დაღუპული (ზოგი წყარო 12 000-მდე ამბობს), 300 000-მდე დევნილი, დანგრეული ეკონომიკა და ქვეყანა.
შევარდნაძემ იცოდა, რომ ამერიკელები ამზადებდნენ მის „ყულფს“ — სააკაშვილ-ჟვანიას სახით. იცოდა, მაგრამ მიჰყვებოდა ბედს. ელცინი სენატში ადიდებდა ამერიკას — და საქართველო კვლავ გახდა დიდი თამაშის ფიგურა.
2003–2008 წლები — „ვარდების რევოლუცია“ და 2008 წლის ომი
მიხეილ სააკაშვილმა და მისმა ნეოფაშისტურმა კლანმა იცოდა თუ არა, რისთვის შეცვალეს შევარდნაძე? იცოდა. „შევარდნაძის მმართველობა გაწირეს აფხაზეთის დათმობით“, — ღიად თქვა იმჟამინდელმა თავდაცვის მინისტრმა (ამერიკულად დატრენინგებულმა). 2004 წლიდან პროვოკაციები ცხინვალში, შავ ზღვაზე, 2008 წელს სამხრეთ ოსეთში — ყველაფერი ამერიკული ინტერესებისთვის: რუსეთის დასუსტება, რესპუბლიკებად დაშლა.
შედეგი? ქვეყნის „ყრუ კედელთან შეჯახება“. 2008 წლის ომში, ევროკავშირის ტალიავინის ანგარიშის მიხედვით, საქართველომ დაიწყო მასშტაბური სამხედრო მოქმედებები 7 აგვისტოს ღამეს, მაგრამ პროვოკაციები ორივე მხარეს ჰქონდა. 170-მდე ქართველი ჯარისკაცი და პოლიციელი დაეცა, ასობით სამოქალაქო, ათასობით დაშავებული — და კვლავ გმირები გახადეს საკუთარი უგუნურობის საფარად. იგივე, რაც 1921 წელს.
2022 წელი — ივანიშვილის გადაწყვეტილება
ბიძინა ივანიშვილმა იცოდა თუ არა, რომ ამერიკელების მოთხოვნა რუსეთ-უკრაინის ომში ჩაბმულიყო გამოიწვევდა საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს, ნგრევას? იცოდა — და ამიტომ გაუძლო შანტაჟს, ზეწოლას, მუქარას. არ შეუერთდა სანქციებს სრულად, არ გახსნა „მეორე ფრონტი“, გაუძლო ხუთგზის გადატრიალების მცდელობას, შეინარჩუნა ეკონომიკის სტაბილურობა.
რატომ არ მოკლა, რატომ არ შეწირა ათასობით ქართველი ბიჭი ამერიკულ ინტერესებს? რატომ არ დათანხმდა აშშ-ს ელჩის „პარტიზანულ ომს ტყეში“? რატომ არ დაუჯერა „ყველას ვერ მოგვკლავენ“-ს? იმიტომ, რომ მისი მისია იყო და არის ერის — გადარჩენა. არა გმირობის სახელით, არა დიდი ილუზიებით, არამედ რეალურად: ქვეყნის, ხალხის, მომავლის გადარჩენა.
ყველა მმართველს აქვს მისია უფლისგან. ზვიადს — დამოუკიდებლობა, ედუარდს — სტაბილიზაცია, სააკაშვილს — „ევროატლანტიკური ილუზია“. მათი შედეგების ფაქტებით განხილვა — ჩვენს საღ გონზეა დამოკიდებული. საქართველო გადარჩა არა უცხო დროშებით, არამედ ქართული გონიერებით. დროა ვისწავლოთ ისტორიისგან, სანამ ის კვლავ არ გაიმეორებს თავს.
საქართველო — ჩვენია და ჩვენ უნდა დავიცვათ იგი — ყველა ფასად.