მიტროპოლიტი სერაფიმე, რომელმაც ჩვენი უწმინდესი ბერად აღკვეცა, ეპისკოპოსად აკურთხა და ეკლესიის ტახტზე აღამაღლა

ნათელმხილველობის ნიჭითა და სულიწმიდის მადლით გამორჩეული მიტროპოლიტი სერაფიმე (ზინობი მაჟუგა) ღვთის ჭეშმარიტი მსახური და სულიერი მამა – რომელმაც თავისი მიწიერი მსახურებით ერთიანად გააერთიანა თავმდაბლობა, ასკეტური ღვაწლი და ეკლესიისადმი უსაზღვრო ერთგულება.

სწორედ იგი იყო ის წმინდა მოძღვარი, რომელმაც 1957 წელს ბერად აღკვეცა საქართველოს მომავალი პატრიარქი, უწმინდესი და უნეტარესი ილია II, და შემდგომში მონაწილეობა მიიღო მის ეპისკოპოსად კურთხევასა და ეკლესიის უმაღლეს საყდარზე აღსაყდრებაში.

ეს იყო ღირსი მამა სერაფიმე (ზინობი) მაჟუგა – თეთრიწყაროს მიტროპოლიტი, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის წევრი, რომლის ცხოვრება და ღვაწლი ღვთისადმი სრულად იყო მიძღვნილი.

ნ. ხრუშჩოვის ბრძანებით, 1961 წელს გლინსკის მონასტრის მეორედ დახურვის შემდეგ, სწორედ მისი სულიერი მზრუნველობის ქვეშ აღმოჩნდნენ როგორც უხუცესი, ისე ახალგაზრდა ბერები, რომლებმაც დიდი ნუგეში და მხარდაჭერა მიიღეს მიტროპოლიტ ზინობისგან.

დაიბადა იგი 1896 წლის 14 სექტემბერს ქალაქ გლუხოვში (უკრაინა). 1921 წელს გლინსკის მონასტერში ბერად აღიკვეცა და დაიწყო მისი ასკეტური სულიერი გზა, რომელიც მთელი სიცოცხლე ღვთისადმი მსახურებასა და მოყვასის სიყვარულს მიეძღვნა.

1922 წელს, მონასტრის დახურვის შემდეგ, იგი გადავიდა სოხუმის ეპარქიაში, დრანდის მონასტერში, სადაც დიაკვნად და შემდეგ მღვდელმონაზვნად იქნა ხელდასხმული. შემდგომ წლებში მსახურობდა სხვადასხვა ეპარქიებში სოხუმში, დონის როსტოვში, სომხეთში, ბაღვაშში და სხვა ადგილებში, სადაც ყველგან ტოვებდა სულიერი სიმშვიდისა და მადლის კვალს.

1942–1945 წლებში მსახურობდა თბილისის სიონის საკათედრო ტაძარში და იყო მცხეთის წმინდა ოლღას სკიტის სულიერი მამა. მისი ღვაწლი განსაკუთრებით გამორჩეული იყო იმ პერიოდში, როდესაც ეკლესია მძიმე განსაცდელს განიცდიდა.

1943 წელს დაჯილდოვდა მკერდის ჯვრით, ხოლო 1945 წელს აღყვანილ იქნა იღუმენის ხარისხში. 1950 წელს დაინიშნა თბილისის წმინდა ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის წინამძღვრად და არქიმანდრიტის ხარისხში ამაღლდა. 1952 წლიდან უკვე საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის წევრი იყო.

1960 წელს კათოლიკოს-პატრიარქ ეფრემ II-ის ლოცვა-კურთხევით გახდა თეთრიწყაროს ეპისკოპოსი, ხოლო 1972 წლიდან – მიტროპოლიტი, რომელმაც მთელი თავისი სიცოცხლე ეკლესიის ერთიანობასა და სულიერ გაძლიერებას მიუძღვნა.

მისი წმინდა ღვაწლი განსაკუთრებულად გამოიხატებოდა იმაში, რომ იგი იყო სულიერი მამა არა მხოლოდ ქართველებისთვის, არამედ საქართველოში მცხოვრები რუსული და სხვა მართლმადიდებლური სამრევლოებისთვისაც.

მიტროპოლიტ ზინობს მიენიჭა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის თითქმის ყველა უმაღლესი საეკლესიო ჯილდო. მისი ცხოვრება იყო მდუმარე ლოცვა, სიმდაბლე და მოყვასისადმი უანგარო სიყვარული – ჭეშმარიტი ასკეტიზმის მაგალითი.

განსაკუთრებული იყო მისი ლიტურგიული მსახურება, რომელსაც თანამედროვენი აღწერდნენ როგორც ზეციურ გამოცდილებას. სქემარქიმანდრიტი ანდრონიკე მასზე ამბობდა:
„რა სიხარულია, რომ უფალი გვაძლევს შესაძლებლობას, ასეთ წმინდა მამასთან ერთად ვილოცოთ.“

სიცოცხლის მიწურულს, მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ, მან მიიღო სქემა და ეწოდა სერაფიმე – წმინდა სერაფიმე საროველის პატივსაცემად.

სქემა-მიტროპოლიტი სერაფიმე გარდაიცვალა 1985 წლის 8 მარტს, 89 წლის ასაკში.

მისი დაკრძალვისას სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II-მ წარმოთქვა სიტყვები, სადაც იგი მოიხსენია როგორც დიდი სულიერი მამა, რომელმაც მთელი ცხოვრება ეკლესიისა და ადამიანთა მსახურებას მიუძღვნა და რომლის ლოცვა კვლავაც არ ტოვებს მორწმუნეებს.

უწმინდესმა ბრძანა:

• „თეთრიწყაროს მიტროპოლიტ ზინობის ცხოვრება მთლიანად წმინდა მართლმადიდებლური ეკლესიისა და მისი მეზობლების მსახურებას მიუძღვნა. არსებობენ ადამიანები, რომელთა სახელებიც დიდხანს რჩება მორწმუნეთა გულებსა და ლოცვებში. მისი ყოვლადუსამღვდელოესობა  მიტროპოლიტი ზინობი იყო ასეთი კურთხეული ადამიანი, ადამიანი, რომელმაც სულიწმიდის მადლი შეიძინა…

ჩვენ ყველამ ვიცით იგი, როგორც დიდი მოხუცი, მაღალი სულიერი ცხოვრების ადამიანი, რომელიც ამაღლებული ქრისტიანული მსახურებისა და ასკეტური ბრძოლის მაგალითს აძლევდა ყველას, ვინც იცნობდა მის ყოვლადუსამღვდელოესობას  მიტროპოლიტ ზინობს, ჰქონდა ბედნიერება, მასთან მისულიყო კურთხევისთვის, ყოველთვის ტოვებდა მას შინაგან სიმშვიდეს, ყოველთვის იღებდა მისგან სულიერ ნუგეშს.

• მე ერთ-ერთი ვარ იმათგანი, ვინც მიტროპოლიტ ზინობისგან დიდი სულიერი ნუგეში მიიღო. 1957 წელს ვლადიკა ზინობიმ ბერად აღმაკვეცა.

• მიტროპოლიტმა ზინოვიმ მონაწილეობა მიიღო როგორც ჩემს ეპისკოპოსად კურთხევაში, ასევე პატრიარქად აღსაყდრებაში…

ის ყოველთვის განსაკუთრებული სიყვარულით იღებდა ყველა მორწმუნეს, ვინც მასთან მოდიოდა, მიუხედავად იმისა, რუსი იყო ის, ქართველი თუ ბერძენი.

მისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო, რომ ადამიანს მხარდაჭერა სჭირდებოდა და რომ ეს ადამიანი…იყო მორწმუნე.

დღეს კი, ძმებო და დებო, ეპისკოპოს ზინობის საუკუნო ცხოვრებაში ვაცილებთ, მაგრამ მე მჯერა, რომ ის ყველას არ მიგვატოვებს თავის ლოცვებში.

ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ მისი უდიდებულესობა მიტროპოლიტი ზინობის დაკრძალვა  აქ, ეკლესიაში მომხდარიყო, რათა ის არა მხოლოდ ჩვენთან ყოფილიყო ლოცვაში, არამედ ფიზიკურადაც არ მიგვეტოვებინა.

მისი ყოვლადუსამღვდელოესობა მიტროპოლიტი ზინობის დაკრძალვაზე მოსული სასულიერო პირების სიმრავლე მოწმობს, თუ რამდენად პატივს სცემდნენ მას …

ვიმედოვნებთ, რომ ჩვენსა და მიტროპოლიტ ზინობის შორის არსებული სულიერი ზიარება კიდევ უფრო გაიზრდება, რადგან მისი სული უზენაესის ტახტის წინაშე წარდგა და, ჩვენ გვჯერა, რომ მას აქვს მაღალი, დიდი გაბედულება, ილოცოს ყველა ჩვენგანისთვის.“

მიტროპოლიტი სერაფიმე დაკრძალულია თბილისის წმინდა ალექსანდრე ნეველის ტაძარში, სადაც იგი მრავალი წლის განმავლობაში სულიერად ზრუნავდა თავის სამწყსოზე.

რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესია ღირს მამას  წელიწადში ორჯერ იხსენიებს:   23 თებერვალს ძველი სტილით / 8 მარტს ახალი სტილით და 9 სექტემბერს ძველი სტილით / 22 სექტემბერს ახალი სტილით.

შეგვეწიოს მისი ლოცვა,  ყველა მორწმუნეს, ჩვენს ოჯახებს, თითოეულ ჩვენგანს, მთელს საქართველოს, ამინ!