ნიღბების ჩამოხსნის პროცესი დაიწყო, ყველა გამოჩნდება ვინ, ვინ არის!
მეუფეების ამბოხი გრძელდება. მეუფე იობი ხელისუფლებას ღიად აღარ ახსენებს, მაგრამ ბრძანებს, რომ ” უკვე ნიღბების ჩამოხსნის პროცესი დაიწყო, ყველა გამოჩნდება ვინ, ვინ არის”.
მეუფე იობს მხარს უჭერს მეუფე გიორგი და ხელისუფლებას მიმართავს : ” მეუფე იობის სიტყვა მართლაც მართლმკვეთელი აღმოჩნდა, ბევრს ჩამოგხადათ ნიღაბი, დაგანახათ ნამდვილი სახე ფარისევლობის – თქვენ ჩვენი ბატონ-პატრონები ნუ გგონიათ თავი და ხალხს ზემოდან კი ნუ უყურებთ – ასე ნუ გაუუცხოვდებით ხალხს”.
მეუფე იობის პოლიტიკური ამინდის მიხედვით ცვალებადი ქადაგებები – სად მთავრდება რწმენა და იწყება პოლიტიკური კონიუნქტურა?
როდესაც 2008 წელს რუსეთის მფარველობა ღვთის ნებად ცხადდება, 2012 წელს პოლიტიკური ოპონენტის ამომრჩეველი ქვეყნის მტრად სახელდება, 2024 წელს ხელისუფლება ეროვნულ ძალად არის წარმოჩენილი, ხოლო 2026 წელს იგივე ხელისუფლება ამოწურულად ცხადდება – საზოგადოებას უფლება აქვს იკითხოს: რა არის ამ ქადაგებებში უცვლელი – ქრისტიანული პრინციპები თუ პოლიტიკური გარემოებების მიხედვით შეცვლილი შეფასებები?
სასულიერო პირის სიტყვას განსაკუთრებული პასუხისმგებლობა ახლავს. მით უფრო მაშინ, როდესაც საქმე მაღალი იერარქიის წარმომადგენელს ეხება, რომლის ქადაგებაც მრევლისთვის მხოლოდ პირადი მოსაზრება კი არა, ხშირად ზნეობრივი ორიენტირიც არის.
ადამიანს, მათ შორის სასულიერო პირსაც, აქვს უფლება, შეიცვალოს პოლიტიკური შეხედულება, გადააფასოს წარსული მოვლენები, აღიაროს შეცდომა და ახალი დასკვნები გამოიტანოს. მაგრამ არსებობს ერთი მნიშვნელოვანი პირობა: პოზიციის ცვლილებას უნდა ახლდეს განმარტება, ხოლო მორალური პრინციპები არ უნდა იცვლებოდეს ხელისუფლებების ცვლის პარალელურად.
მროველ-ურბნელი მიტროპოლიტის, მეუფე იობის 2008–2026 წლების საჯარო განცხადებების შედარება სწორედ ამ საკითხს აჩენს. მის სხვადასხვა დროს წარმოთქმულ ქადაგებებში იკვეთება ისეთი განსხვავებული პოლიტიკური და საზოგადოებრივი შეფასებები, რომელთა ერთმანეთთან შეჯერება მარტივი არ არის.
- 2008 წელი – რუსეთის მფარველობა ღვთის ნებად?
რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ, 2008 წლის სექტემბერში, მეუფე იობი აცხადებდა:
• „უფალმა არც ერთ შემთხვევაში არ დაუშვა საქართველოს ზედმეტი დაახლოება დასავლეთის ქვეყნებთან, მაგრამ აკურთხა მისი რუსეთის მფარველობის ქვეშ შესვლა… იქნებ საქართველოში აქა-იქ აღმოცენებული რუსული ბლოკ-პოსტები სწორედ ის მარწუხებია, რომელნიც ზეციდან დაეშვა დაუძლეველ ბარიკადებად დასავლური ინტეგრაციის გზაზე?!“
ეს უკვე მხოლოდ პოლიტიკური განცხადება აღარ არის. აქ კონკრეტული გეოპოლიტიკური არჩევანი ღვთის ნებასთან არის გაიგივებული.
განსაკუთრებით მძიმეა ამ სიტყვების ისტორიული კონტექსტი: საქართველო სწორედ რუსეთის სამხედრო აგრესიისა და ოკუპაციის შედეგებს განიცდიდა. რუსული ბლოკ-პოსტები კი არა ზეციური მარწუხები, არამედ ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობისა და უსაფრთხოების წინააღმდეგ მიმართული სამხედრო ყოფნის სიმბოლო იყო.
ცხადია, სასულიერო პირს აქვს უფლება, დასავლეთის პოლიტიკა გააკრიტიკოს და რუსეთის მიმართ საკუთარი შეფასება გამოთქვას. მაგრამ სად გადის ზღვარი პირად პოლიტიკურ შეხედულებასა და ღვთის ნების სახელით პოლიტიკური პოზიციის ლეგიტიმაციას შორის?
თუ 2008 წელს რუსეთის მფარველობა ღვთის ნებად იყო წარმოდგენილი, 2024 წელს რატომ ამბობს იგივე სასულიერო პირი, რომ რუსეთი საქართველოს მტერია?
შეიძლება პოლიტიკური შეფასება შეიცვალოს, მაგრამ მაშინ საზოგადოებას აქვს უფლება მოისმინოს განმარტება: შეიცვალა პოლიტიკური რეალობა, შეიცვალა მეუფის შეხედულება თუ 2008 წელს გაკეთებული განცხადება მცდარი იყო?
ღვთის ნება პოლიტიკური კონიუნქტურის მიხედვით არ უნდა იცვლებოდეს.
2). 2012 წელი – პოლიტიკური ოპონენტის ამომრჩეველი საქართველოს შეგნებული მტერია?
2012 წლის 27 სექტემბერს, ხელისუფლების შეცვლამდე რამდენიმე დღით ადრე, მეუფე იობი აცხადებდა:
• „დაშანტაჟებულია, დაშინებულია ხალხი… არ გვინდა კონტროლს ქვეშ ცხოვრება, ნიღაბი ჩამოიხსნა ხელისუფლებამ, დავინახეთ როგორ ძალადობენ ხალხზე, ერზე… სისასტიკე თუ ასეთი უსაზღვრო იქნებოდა, ვერ წარმოვიდგენდი!“
შემდეგ კი დასძენდა:
„ამის შემდეგ თუ ვინმე ხმას მისცემს ნაციონალურ მოძრაობას, ის არის საქართველოს შეგნებული მტერი!“
ძალადობისა და ადამიანის უფლებების დარღვევის დაგმობა სრულიად ლეგიტიმურია. მაგრამ პოლიტიკური პარტიისთვის ხმის მიცემის გამო მოქალაქის ქვეყნის მტრად გამოცხადება უკვე სხვა საკითხია.
რა ხდება მაშინ, როდესაც ადამიანი კონკრეტულ პოლიტიკურ ძალას უჭერს მხარს, მაგრამ არ ეთანხმება მის ყველა გადაწყვეტილებას? ან როდესაც ამომრჩეველი განსხვავებულად აფასებს პოლიტიკურ მოვლენებს?
ქრისტიანული ეთიკა ადამიანს პოლიტიკური არჩევანის მიხედვით არ ყოფს პატივსაცემ და მტრულ მოქალაქეებად.
თუ 2012 წელს მეუფე ხალხს მოუწოდებდა, არ ეცხოვრა კონტროლისა და შიშის ქვეშ, მაშინ რატომ არ უნდა გავრცელდეს იგივე პრინციპი ყველა ხელისუფლებაზე და ყველა პოლიტიკურ ვითარებაზე?
თავისუფლება მხოლოდ მაშინ არ არის დასაცავი, როდესაც ხელისუფლება კონკრეტული პოლიტიკური ძალაა. თავისუფლება უნივერსალური პრინციპია.
2018 წლის 24 მაისს მეუფე იობის ქადაგების შემდეგ საზოგადოებრივი ყურადღების ცენტრში მოექცა მისი განცხადებები ჟურნალისტ გიორგი გაბუნიას მიმართ. მეუფემ ჟურნალისტი დაწყევლა, ხოლო ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ის გაუქმების მოთხოვნაც გააჟღერა.
2019 წლის 2 მაისს დავით-გარეჯის საკითხზე საუბრისას მეუფე იობმა „რელიგიური ომის“ შესაძლებლობა ახსენა, მუსლიმები უარყოფით კონტექსტში მოიხსენია და განაცხადა, რომ თუ საქმეს სისხლი დასჭირდებოდა, პირველ რიგში სასულიერო პირები უნდა წასულიყვნენ.
დავით-გარეჯის ისტორიული და კულტურული მნიშვნელობის დაცვა ეროვნული ინტერესია. მაგრამ ტერიტორიული დავის რელიგიურ დაპირისპირებად გადაქცევა გამოსავალი არ არის.
მართლმადიდებელი სასულიერო პირის პასუხისმგებლობა უნდა იყოს არა რელიგიური მტრობის გაძლიერება, არამედ მშვიდობის დაცვა.
ტერიტორიული საკითხები უნდა გადაწყდეს ისტორიული დოკუმენტებით, სამართლებრივი არგუმენტებითა და დიპლომატიური მოლაპარაკებებით და არა რელიგიური ჯგუფების დაპირისპირებით. სამშობლოს სიყვარული არ მოითხოვს სხვა აღმსარებლობის ადამიანების მტრად გამოცხადებას.
2024 წლის 1 მარტს მეუფე იობმა მიხეილ სააკაშვილზე განაცხადა:
• „რაც მიხეილ სააკაშვილის მთავრობის პირობებში ეკლესიამ სარგებელი მიიღო, მსგავსი არცერთი ხელისუფლების დროს არ მიუღია. ეს არის მიწების გადმოცემა, ტაძრების აღმშენებლობა, შენობების გადმოცემა… ძალიან ბევრი რამ გააკეთა“.
შემდეგ კი დაამატა:
• „არ მგონია ადამიანს, მითუმეტეს პრეზიდენტს სძულდეს ქვეყანა და ამავდროულად ამდენი რამ გააკეთა საქართველოსთვის“.
მეუფემ ასევე გამოთქვა მოსაზრება, რომ სააკაშვილისთვის პატიმრობა საკმარისი იყო და მისი გათავისუფლების საკითხი უნდა დამდგარიყო.
ეს განცხადება თავისთავად მისასალმებელი შეიძლება იყოს, თუ მასში ჰუმანური მიდგომა, მიტევება და პოლიტიკური დაპირისპირების დასრულების სურვილი დავინახეთ.
მაგრამ აქ ჩნდება 2012 წლის განცხადებასთან დაკავშირებული კითხვა.
თუ 2012 წელს ნაციონალური მოძრაობისთვის ხმის მიცემა მოქალაქეს საქართველოს შეგნებულ მტრად აქცევდა, როგორ უნდა გავიგოთ 2024 წელს სააკაშვილის მიმართ ასეთი შემრიგებლური დამოკიდებულება?
მეუფეს შეუძლია გადააფასოს სააკაშვილის პოლიტიკური მემკვიდრეობა,თუმცა მაშინ საჭიროა ახსნას, რატომ იყო წარსულში პოლიტიკური არჩევანი მოქალაქის პატრიოტიზმის საზომი, ხოლო მოგვიანებით შესაძლებელი გახდა იმავე პოლიტიკური ძალის ხელისუფლების დადებითი საქმიანობის აღიარება.
განსაკუთრებით საინტერესოა მეუფის არგუმენტი, რომ სააკაშვილის ხელისუფლებამ ეკლესიას განსაკუთრებული სარგებელი მოუტანა.
ჩნდება კითხვა, რომელიც ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობის არსს ეხება: თუ ხელისუფლება ეკლესიას მიწებს, შენობებსა და ფინანსურ რესურსებს გადასცემს, ეს რამდენად უნდა განსაზღვრავდეს მის პოლიტიკურ და მორალურ შეფასებას?
ეკლესიისთვის სასარგებლო ხელისუფლება ავტომატურად ქვეყნისთვის სასარგებლო ხელისუფლებას ნიშნავს?
2024 წლის 4 დეკემბერს მეუფე იობი აცხადებდა:
• „ზვიად გამსახურდიას მერე, მეორეა ეს მთავრობა, რომელმაც ეროვნულ პლატფორმაზე დააყენა ეს ქვეყანა“.
ამავე ქადაგებაში ამბობდა: „ჩვენ რუსეთში არ მივდივართ, რუსეთი მტერია ჩვენი, რუსეთი არ გვინდა“.
ერთი შეხედვით, 2008 წლის პოზიციასთან შედარებით ეს მნიშვნელოვანი ცვლილებაა. თუმცა ამ ქადაგებაში კიდევ უფრო საინტერესოა ხელისუფლებისა და მისი ოპონენტების შეფასება.
მეუფე ამბობდა: • „სადაც სულიწმიდა ბრძანდება, იქ არის გონიერება. სადაც არა – იქ არის უგუნურება და უგუნურება იქაა, ვინც ამპარტავანია, სწორედ იქ ვერ მოქმედებს სულიწმიდა“.
მომიტინგეებზე კი აცხადებდა: „გარეგნული ქცევა შინაგანს გამოხატავს“.
ასევე ამბობდა: „როგორ შეიძლება ამ შავსა და თეთრს შორის განსხვავება ვერ დაინახო?!“ ჩნდება სერიოზული რელიგიურ-ეთიკური პრობლემა. თუ სასულიერო პირი აცხადებს, რომ არ უნდა იყოს რომელიმე პოლიტიკური მხარის მომხრე, რატომ ახასიათებს ხელისუფლებას ასეთი მკაფიო დადებითი შეფასებით და მის ოპონენტთა პოზიციას უგუნურებასთან აკავშირებს?
რატომ ხდება ხელისუფლების მხარდამჭერი პოზიცია გონიერებისა და სულიერი სიმშვიდის გამოხატულება, ხოლო განსხვავებული აზრი – ამპარტავნებისა და უგუნურების?
მოქალაქეს აქვს უფლება, გააპროტესტოს ხელისუფლების პოლიტიკა ისე, რომ მისი სულიერი მდგომარეობა არ გახდეს პოლიტიკური შეფასების საგანი.
მომიტინგის ქცევა შეიძლება იყოს კრიტიკის საგანი, მაგრამ მისი პოლიტიკური პოზიციის გამო ადამიანის შინაგანი მდგომარეობის განსაზღვრა სასულიერო ავტორიტეტის გადაჭარბებული გამოყენების შთაბეჭდილებას ქმნის.
2026 წლის ნოემბრის ქადაგებაში მეუფე იობი უკვე სრულიად განსხვავებულ პრობლემებზე საუბრობს.
მისი განცხადებით:
• „დღეს სასულიერო პირთა უმრავლესობა თანამდებობის პირებს დაემსგავსა. დიდ კასტასავით ჩამოყალიბდა საქართველოში შერწყმით ხელისუფლებასთან“.
ასევე: „ჩვენთან ახლა დიდი იერარქი ვერ იტყვის სიმართლეს. ვერ გამოხატავს თავის დამოკიდებულებას მოვლენებისადმი იმიტომ, რომ ძირითადად ფინანსდება სახელმწიფოსგან ეკლესია“.
მეუფე მოითხოვს ეკლესიის ფინანსური საქმიანობის გამჭვირვალობას და ამბობს, რომ მრევლმა უნდა იცოდეს, სად იხარჯება თითოეული თეთრი. შემდეგ კი თავადვე სვამს კითხვას: „შეიძლება ვინმემ თქვას ახლა, თქვენ არ მოიყვანეთ ეს ხელისუფლება?! თქვენ არ დაუჭირეთ მას მხარი?!“ და თავადვე პასუხობს: „მაგრამ მე თავში ვთქვი, რომ უარესებში უკეთესი ავირჩიეთ“. ბოლოს კი აცხადებს: „დავრწმუნდით იმაშიც, რომ მან თავისი შესაძლებლობა სრულად ამოწურა, ამ ხელისუფლებამ“.
ეს განცხადებები უკვე ხელისუფლების ცალკეული შეცდომების კრიტიკას სცდება. მეუფე საუბრობს ეკლესიისა და სახელმწიფოს ინსტიტუციურ შერწყმაზე, ფინანსურ დამოკიდებულებაზე, კორუფციასა და ხელისუფლების შეცვლის აუცილებლობაზე.
მაგრამ სწორედ აქ ჩნდება ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვა:
• თუ ეკლესიის სახელმწიფო დაფინანსება სასულიერო იერარქიის თავისუფლებას ზღუდავს, რატომ არ იყო ეს პრობლემა ისეთივე პრინციპული 2024 წელს, როდესაც იმავე ხელისუფლებას მეუფე ქვეყნის ეროვნული კურსის განმახორციელებელ ძალად წარმოაჩენდა?
• თუ ეკლესია ხელისუფლებისგან დამოუკიდებელი უნდა იყოს, ეს დამოუკიდებლობა ხელისუფლების პოლიტიკური კურსის მიუხედავად უნდა არსებობდეს.
ეკლესიის დამოუკიდებლობა არ შეიძლება მხოლოდ მაშინ გახდეს აქტუალური, როდესაც ხელისუფლება სასულიერო პირის კრიტიკის ობიექტი ხდება.
მეუფე იობის ქადაგებებში ყურადღებას იქცევს არა მხოლოდ პოლიტიკური პოზიციების ცვლილება, არამედ მათი გადმოცემის ფორმაც. როდესაც საზოგადოებას ორ კატეგორიად ყოფენ: გონიერებად და უგუნურებად, შავსა და თეთრად, სწორ და არასწორ ადამიანებად – რთული პოლიტიკური საკითხების განხილვა მორალურ დაპირისპირებად იქცევა.
ფსიქოლოგიურად ეს დიქოტომიური, ანუ შავ-თეთრი აზროვნების მოდელია.
მისი სოციალური შედეგი შეიძლება იყოს განსხვავებული აზრის მქონე მოქალაქეების გაუცხოება, საზოგადოებრივი პოლარიზაცია და რელიგიური ავტორიტეტის გამოყენებით პოლიტიკური შეხედულებების გამყარება.
სასულიერო პირის სიტყვას მრევლზე განსაკუთრებული გავლენა აქვს. ამიტომ, როდესაც პოლიტიკური პოზიცია ღვთის ნებას, სულიწმინდის მოქმედებას ან ადამიანის სულიერ მდგომარეობას უკავშირდება, არსებობს საფრთხე, რომ მოქალაქემ განსხვავებული აზრი არა როგორც დემოკრატიული უფლება, არამედ როგორც სულიერი შეცდომა აღიქვას.
ეკლესიის დანიშნულება ადამიანისთვის თავისუფალი აზროვნების წართმევა არ არის.
საქართველოს კონსტიტუციის მე-8 მუხლი აღიარებს მართლმადიდებელი ეკლესიის განსაკუთრებულ ისტორიულ როლს, მაგრამ ამავე დროს განსაზღვრავს მის დამოუკიდებლობას სახელმწიფოსგან.
ეს პრინციპი ორივე მხარის პასუხისმგებლობას გულისხმობს.
ეკლესია არ უნდა იქცეს ხელისუფლების პოლიტიკურ ინსტრუმენტად, ხოლო ხელისუფლება არ უნდა იყენებდეს ეკლესიის ავტორიტეტს საკუთარი პოლიტიკური პოზიციების გასამყარებლად.
სასულიერო პირს აქვს გამოხატვის თავისუფლება და ხელისუფლების კრიტიკის უფლება. თუმცა ეს უფლება არ გამორიცხავს მისი განცხადებების საზოგადოებრივ, ეთიკურ და სამართლებრივ შეფასებას.
განსაკუთრებით საყურადღებოა რელიგიური ჯგუფების მიმართ ისეთი განცხადებები, რომლებმაც შესაძლოა მტრობის ან ძალადობის წახალისების რისკი შექმნას. ასეთ შემთხვევებში აუცილებელია კონკრეტული კონტექსტის, შინაარსისა და შესაძლო შედეგების სამართლებრივი შეფასება.
მეუფე იობის შესახებ გავრცელებულ საჯარო ინფორმაციაში მითითებულია მის სახელზე რეგისტრირებული რამდენიმე უძრავი ქონება:
- 9 300 კვადრატული მეტრი მიწა ქარელში, სოფელ ელბაქიანთკარში — 2009 და 2015 წლებში მითითებული 2. 000 ლარის ღირებულებით;
- 75 კვადრატული მეტრი ბინა თბილისში, ორთაჭალაში — 2016 წელს 12. 000 ლარად;
- 2 280 კვადრატული მეტრი მიწა ურეკში — 2016 წელს 500 ლარად;
- 1 983 კვადრატული მეტრი მიწა ყაზბეგში, სოფელ სნოში — 2017–2018 წლებში დათვალიერების ოქმების საფუძველზე მიღებული;
- 6 500 კვადრატული მეტრი მიწა და ორი შენობა სამტრედიაში, სოფელ მელაურში — 2019 წელს 15. 000 აშშ დოლარად.
ასევე მითითებულია, რომ მეუფე ხელმძღვანელობს სამ არასამეწარმეო ორგანიზაციას, ხოლო ქარელის მერიამ შენობის სარემონტოდ 250 000 ლარი გამოყო, მათ შორის 100 .000 ლარი 2020 წლის დასაწყისში.
დაბალი ნასყიდობის ფასი ან სახელმწიფო დაფინანსების მიღება თავისთავად კანონდარღვევას არ ადასტურებს, მაგრამ როდესაც სასულიერო პირი თავად მოითხოვს, რომ მრევლმა იცოდეს, სად იხარჯება თითოეული თეთრი, ეს მოთხოვნა საეკლესიო ორგანიზაციების ფინანსურ საქმიანობაზეც თანაბრად უნდა ვრცელდებოდეს.
გამჭვირვალობა მხოლოდ ხელისუფლებისგან მოსათხოვი ვალდებულება არ არის.
თუ საზოგადოებრივი ფული იხარჯება, საზოგადოებას უფლება აქვს იცოდეს, რა მიზნით, რა სამართლებრივი საფუძვლით და რა შედეგით.
მთავარი კითხვა: სად არის უცვლელი ქრისტიანული პრინციპები?
მეუფე იობის განცხადებების ქრონოლოგია რამდენიმე მნიშვნელოვან კითხვას აჩენს.
• თუ 2008 წელს რუსეთის მფარველობა ღვთის ნებად იყო წარმოდგენილი, რატომ არის 2024 წელს რუსეთი საქართველოს მტერი?
• თუ 2012 წელს პოლიტიკური ოპონენტის ამომრჩეველი საქართველოს შეგნებულ მტრად ცხადდებოდა, რატომ გახდა 2024 წელს შესაძლებელი სააკაშვილის მიმართ შემრიგებლური შეფასება?
• თუ 2024 წელს ხელისუფლების მხარდამჭერი პოზიცია ეროვნულ არჩევანთან და გონიერებასთან ასოცირდებოდა, რატომ არის 2026 წელს იგივე ხელისუფლება შესაძლებლობებამოწურულად გამოცხადებული?
• თუ ხელისუფლებასთან ეკლესიის შერწყმა მიუღებელია, რატომ არ უნდა იყოს ეს პრინციპი ერთნაირად მოქმედი ყველა ხელისუფლების მიმართ?
• და თუ მრევლმა თითოეული თეთრის მოძრაობა უნდა იცოდეს, რატომ არ უნდა გავრცელდეს ეს მოთხოვნა იმ ორგანიზაციებსა და ფინანსურ ურთიერთობებზეც, რომლებთანაც თავად იერარქია არის დაკავშირებული?
მეუფე იობს, რა თქმა უნდა, აქვს უფლება, შეცვალოს შეხედულებები, მაგრამ საზოგადოებასაც აქვს უფლება, მოითხოვოს განმარტება.
ეკლესიის ავტორიტეტი პოლიტიკური ხელისუფლების მხარდაჭერით არ იზომება. არც ოპოზიციის კრიტიკით, არც სახელმწიფო დაფინანსებით, არც მიწებითა და შენობებით.
მისი ავტორიტეტი იმით უნდა განისაზღვრებოდეს, რამდენად შეუძლია სიმართლის თქმა მაშინაც, როდესაც ეს ხელისუფლებას არ მოსწონს; რამდენად შეუძლია საკუთარი შეცდომების აღიარება; რამდენად სცემს პატივს განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანს და რამდენად იცავს იმ პრინციპებს, რომლებსაც თავად ქადაგებს.
ხელისუფლებები იცვლებიან.
პოლიტიკური ძალები მოდიან და მიდიან. საზოგადოებრივი განწყობებიც იცვლება. მაგრამ ქრისტიანული მორალი არ უნდა იცვლებოდეს იმის მიხედვით, ვინ ზის ხელისუფლების სავარძელში.
ამბიონი არ უნდა იქცეს პოლიტიკური კონიუნქტურის ტრიბუნად. ღვთის სახელი არ უნდა გახდეს პოლიტიკური პოზიციის გამართლების საშუალება. ხოლო ქრისტიანული მორალი არ უნდა იყოს შერჩევითი- ერთი ხელისუფლებისთვის ერთი საზომი და მეორისთვის მეორე, რადგან ეკლესიის მთავარი დანიშნულება ხელისუფლების გამართლება ან დაგმობა კი არა, სიმართლის, სამართლიანობის, მშვიდობისა და ადამიანის ღირსების დაცვაა და თუ ეს პრინციპები ყველასთვის ერთნაირი არ არის, მაშინ საზოგადოებას სრულიად სამართლიანი კითხვა უჩნდება: ვის ემსახურება ამბიონიდან წარმოთქმული სიტყვა – ქრისტიანულ ღირებულებებს თუ კონკრეტული პოლიტიკური მომენტის მოთხოვნებს?
მიმართვა საქართველოს საპატრიარქოსა და სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, უწმინდესსა და უნეტარეს შიო III-ს
თქვენო უწმინდესობავ, მოგმართავთ თხოვნით, საქართველოს საპატრიარქომ, თავისი კანონიკური და ადმინისტრაციული უფლებამოსილების ფარგლებში, შეიმუშაოს და დანერგოს ერთიანი წესი, რომლის საფუძველზეც საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქიებს დაევალებათ მაღალი იერარქიის სასულიერო პირების მიერ საჯაროდ წარმოთქმული ქადაგებების სრული ვიდეო- ან აუდიოჩანაწერებისა და, შესაძლებლობის შემთხვევაში, მათი ტექსტური ვერსიების განთავსება საპატრიარქოს ერთიან, ოფიციალურ საინფორმაციო ელექტრონულ პლატფორმაზე.
ციფრული ტექნოლოგიების განვითარების პირობებში ინფორმაციის დროული, სრული და ავთენტური გავრცელება განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს. აღნიშნული მექანიზმის დანერგვა ხელს შეუწყობს სასულიერო პირების საჯარო განცხადებების სიზუსტითა და კონტექსტის დაცვით გავრცელებას, შეამცირებს ცალკეული გამონათქვამების შერჩევითად გამოყენების, დამახინჯების, არასწორი ინტერპრეტაციისა და მანიპულაციის შესაძლებლობას.
ამასთანავე, ერთიანი ოფიციალური არქივი უზრუნველყოფს ქადაგებების ხელმისაწვდომობას, მათი შინაარსის გადამოწმების შესაძლებლობას, ინფორმაციის გამჭვირვალობასა და საზოგადოებრივი ნდობის განმტკიცებას.
მიგვაჩნია, რომ ეს მოთხოვნა არ უნდა განიხილებოდეს როგორც სასულიერო პირების გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვა ან მათი ქადაგებების შინაარსში ჩარევა. პირიქით, მისი მიზანია საჯაროდ გავრცელებული განცხადებების ავთენტური წყაროს უზრუნველყოფა და საზოგადოების უფლების დაცვა, მიიღოს ზუსტი, სრული და გადამოწმებადი ინფორმაცია.
შესაბამისად, გთხოვთ, საკითხი განიხილოთ და საპატრიარქოს კომპეტენციის ფარგლებში მიიღოთ შესაბამისი ადმინისტრაციული გადაწყვეტილება, რათა მაღალი იერარქიის სასულიერო პირთა საჯარო ქადაგებების ოფიციალურ პლატფორმაზე განთავსება დადგენილ ვადებში და ერთიანი სტანდარტით სავალდებულო პრაქტიკად იქცეს.
თბილისი 24
