ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკის ფასი და ოპოზიციის პოლიტიკური კრახი!
ნიღაბჩამოხსნილი დასავლეთის მბრძანებლური ტონი შედეგს ვერ მოიტანს – ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკის ფასი და ოპოზიციის პოლიტიკური კრახი!
როდესაც პოლიტიკურ ოპონენტებს არგუმენტები ეწურებათ, იწყება მუქარა, ულტიმატუმები და ქვეყნის გარედან კარნახის მცდელობა. მაგრამ საქართველო აღარ არის ის ქვეყანა, რომელსაც ერთი ხელის მოსმით შეაშინებ, ქართველი ხალხი აღარ არის საზოგადოება, რომელიც საკუთარ მომავალს უცხოელი ჩინოვნიკების კაბინეტებში მიღებული გადაწყვეტილებების მიხედვით განსაზღვრავს!
ქართული პოლიტიკის დღევანდელი რეალობა ერთი მნიშვნელოვანი გარემოებით შეიძლება დახასიათდეს: საქართველოში არსებობს პოლიტიკური ძალა, რომელსაც არჩევნებში მიღებული მხარდაჭერის, ორგანიზაციული რესურსისა და საკუთარი პოლიტიკური ლიდერის ავტორიტეტის იმედი აქვს, ხოლო ოპოზიციის მნიშვნელოვანი ნაწილი კვლავ ცდილობს, ქუჩის ხმაურით, საერთაშორისო მხარდაჭერის მოპოვებითა და ხელისუფლების შეცვლის მოთხოვნით მიაღწიოს იმას, რისთვისაც საზოგადოებრივი ნდობის მოპოვებაა საჭირო.
სწორედ ამ დაპირისპირების ცენტრში დგას ბიძინა ივანიშვილი – პოლიტიკოსი, რომლის გავლენის უგულებელყოფა შეუძლებელია და რომლის პოლიტიკური როლის შეფასებაც, საქართველოს ბოლო წლების ისტორიის გააზრების გარეშე ვერ მოხერხდება.
ბიძინა ივანიშვილი არის პოლიტიკოსი, რომელმაც ქართული პოლიტიკური სცენის გარდაქმნაში გადამწყვეტი როლი შეასრულა.
2012 წლის პოლიტიკური ცვლილება საქართველოს უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენაა. ხელისუფლების შეცვლამ აჩვენა, რომ პოლიტიკური სისტემა შეიძლება საარჩევნო დაპირისპირების გზითაც გარდაიქმნას. ბიძინა ივანიშვილი მაშინ გახდა იმ პოლიტიკური პროცესის მთავარი ფიგურა, რომელმაც ნეოფაშისტ მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებას მრავალწლიანი მმართველობა დაასრულებინა.
ეს მხოლოდ ერთი პოლიტიკური გუნდის გამარჯვება არ ყოფილა. ეს იყო საზოგადოების ნაწილის პასუხი დაგროვილ უკმაყოფილებაზე, ძალაუფლების კონცენტრაციაზე, სამართალდამცავი სისტემის მიმართ უნდობლობასა და სახელმწიფოსა და მოქალაქეს შორის დაძაბულ ურთიერთობაზე.
ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური დამსახურებაა, რომ მან შეძლო სხვადასხვა ოპოზიციური ძალების გაერთიანება, ხელისუფლების ცვლილებისთვის საჭირო ფინანსური და ორგანიზაციული რესურსის მობილიზება და პოლიტიკური პროცესის სათავეში მოსვლა.
შეიძლება არ მოგწონდეს მისი პოლიტიკური შეხედულებები, შეიძლება არ ეთანხმებოდე მის მიერ მხარდაჭერილ ყველა გადაწყვეტილებას, მაგრამ ერთი ფაქტის იგნორირება შეუძლებელია – ივანიშვილის გარეშე 2012 წლის პოლიტიკური კონფიგურაცია იმავე სახით, დიდი ალბათობით, არ და ვერ ჩამოყალიბდებოდა.
ჩვენთვის, მისი მხარდამჭერებისთვის ეს არის არა უბრალოდ პოლიტიკური წარსული, არამედ დასტური იმისა, რომ ერთ ადამიანს, რომელსაც აქვს პოლიტიკური ხედვა, ფინანსური შესაძლებლობა და საზოგადოების ნაწილის ნდობა, შეუძლია ქვეყნის განვითარების მიმართულებაზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინოს.
საქართველოს გეოპოლიტიკური მდგომარეობა განსაკუთრებულ სიფრთხილეს მოითხოვს. ჩვენი ქვეყანა მდებარეობს რეგიონში, სადაც სამხედრო დაპირისპირებები, დიდი სახელმწიფოების ინტერესთა შეჯახება და პოლიტიკური არასტაბილურობა ყოველდღიური რეალობის ნაწილია.
ასეთ პირობებში მშვიდობის შენარჩუნება მხოლოდ ლოზუნგი არ არის. ეს არის სახელმწიფოებრივი პასუხისმგებლობა, რომელიც ხელისუფლებისგან რთული გადაწყვეტილებების მიღებას, რისკების გააზრებასა და შესაძლო შედეგების წინასწარ შეფასებას მოითხოვს.
ბიძინა ივანიშვილის ერთ-ერთი მთავარ პოლიტიკური დამსახურებაა, რომ ომის პარტიამ საქართველოს ხელისუფლება, ქვეყანა ფართომასშტაბიან სამხედრო დაპირისპირებაში ვერ ჩაითრია , ბიძინა ივანიშვილის უმთავარესი პოლიტიკური დამსახურებაა რომ სახელმწიფოებრივი ინტერესები პირად ინტერესებზე , სხვადასხვა ემოციურ განცხადებებზე მაღლა დააყენა.
მშვიდობა არ ნიშნავს პრობლემების არარსებობას. არც იმას ნიშნავს, რომ უსაფრთხოების ყველა საფრთხე გაქრა ან ყველა პოლიტიკური გადაწყვეტილება უნაკლოა. მაგრამ პატარა ქვეყნისთვის, რომელსაც საკუთარი ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი ოკუპირებული აქვს, ომის თავიდან აცილება უმაღლესი სახელმწიფოებრივი პრიორიტეტია. რუსეთის არ გაღიზიანების პოლიტიკა კი საქართველოს შიდა და გარე მტრებისათვის დასაცინი საგანი გახდა.
ხელისუფლების უპირველესი მოვალეობა საკუთარი ხალხის სიცოცხლის დაცვაა და არა ისეთი პოლიტიკური ავანტიურის წამოწყება, რომლის საფასურის გადახდაც ათასობით ოჯახს შეიძლება მოუწიოს!
ამიტომაც, როდესაც ე.წ. ოპოზიცია ხელისუფლებას მუდმივად სისუსტეში ადანაშაულებს, აუცილებელია ერთი შეკითხვის დასმაც: რა არის ალტერნატივა? კონკრეტულად რა ნაბიჯებს გვთავაზობენ ისინი, როგორ დაიცავენ ქვეყნის უსაფრთხოებას და ვინ აიღებს პასუხისმგებლობას შესაძლო მძიმე შედეგებზე?
ხმამაღალი განცხადება არ არის სახელმწიფო სტრატეგია, არც ხელისუფლების კრიტიკა წარმოადგენს ავტომატურად უკეთესი პოლიტიკის მტკიცებულებას.
საქართველოს ევროპული მომავალი საზოგადოებისთვის ჯერ კიდევ მნიშვნელოვანი საკითხია.თუმცა, ევროპასთან ურთიერთობა და კონკრეტული ევროპელი პოლიტიკოსების ყოველი მოთხოვნის უპირობოდ შესრულება ერთი და იგივე არ არის.
პარტნიორობა გულისხმობს ურთიერთპატივისცემას, დიალოგს, არგუმენტებსა და ორივე მხარის ინტერესების გათვალისწინებას. პარტნიორობა არ ნიშნავს, რომ ერთი მხარე მუდმივად გასცემს მითითებებს, მეორე კი ვალდებულია, მათი შესრულების მზადყოფნა დაამტკიცოს.
როდესაც ევროპული პოლიტიკური წრეების წარმომადგენლები საქართველოს ხელისუფლებასთან ურთიერთობაში ულტიმატუმების ენას ირჩევენ, საზოგადოების ნაწილში ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: სად მთავრდება დემოკრატიული ღირებულებების დაცვა და სად იწყება პოლიტიკური ზეწოლა?
საქართველოს მეგობრობა ევროპასთან არ უნდა განიხილებოდეს როგორც საქართველოს ვალდებულება, ნებისმიერ გარემოებაში უარი თქვას საკუთარი უსაფრთხოების, ეკონომიკური ინტერესებისა და სახელმწიფოებრივი გადაწყვეტილებების დამოუკიდებლად განსაზღვრაზე.
!! ევროპის პატივისცემა არ ნიშნავს მორჩილებას, ისევე როგორც საქართველოს სუვერენიტეტის დაცვა არ ნიშნავს ევროპის უარყოფას.
!! ევროპის საზოგადოებები, ევროპული კულტურა და ევროპული ღირებულებები არ უნდა გავაიგივოთ ყველა იმ პოლიტიკოსის განცხადებასთან, რომელიც თბილისს საკუთარი პოლიტიკური დღის წესრიგიდან ესაუბრება.
კრიტიკა მიმართულია კონკრეტული პოლიტიკური მიდგომებისკენ – განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც პარტნიორული ურთიერთობის ნაცვლად საჯარო დამოძღვრის, მუქარისა და ზეწოლის შთაბეჭდილება იქმნება.
საქართველოს საკუთარი ინტერესები აქვს და თუ რომელიმე უცხოელი ჩინოვნიკი ფიქრობს, რომ საქართველოს ხელისუფლება მხოლოდ მისი უკმაყოფილების თავიდან აცილებით უნდა ხელმძღვანელობდეს, ეს უკვე პარტნიორობის მცდარი გაგებაა.
საქართველოს მომავალი უნდა განისაზღვრებოდეს ქართველი ხალხის ნების, ქვეყნის კონსტიტუციისა და დემოკრატიული ინსტიტუტების საფუძველზე.
იყო დრო, როცა წლების განმავლობაში არასამთავრობო ორგანიზაციები საქართველოში მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი და პოლიტიკური პროცესების მონაწილეები იყვნენ. მათი საქმიანობის ნაწილი უკავშირდება ადამიანის უფლებების დაცვას, მოქალაქეთა დახმარებას, განათლებასა და საზოგადოებრივი პრობლემების გამოვლენას. თუმცა ეს დიდწილად მათი საქმიანობის შენიღბვა იყო.
კონკრეტული ორგანიზაციების პოლიტიკური აქტივობა, დაფინანსების გაუმჭვირვალობა და საჯარო განცხადებების სანდოობა საზოგადოებრივი განხილვის საგანი მუდამ იყო.
უცხოური დაფინანსების მიღება თავისთავად არ ადასტურებს არც მავნე განზრახვას და არც ქვეყნის ინტერესების საწინააღმდეგო საქმიანობას; თუმცა არც ერთ ორგანიზაციას არ უნდა ჰქონდეს უფლება, ანგარიშვალდებულებისგან თავისუფალ პოლიტიკურ ძალად იქცეს.
სწორედ აქ არის მთავარი საკითხი: ვინ, რა წყაროდან და რა მიზნებისთვის აფინანსებს ორგანიზაციას, როგორ იხარჯება მიღებული თანხა და რამდენად შეესაბამება მისი საქმიანობა საჯაროდ გაცხადებულ მიზნებს?
ქართული ოცნების პოლიტიკური გუნდის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მიღწევა იყო საზოგადოებაში იმ წარმოდგენის გაძლიერება, რომ უცხოური მხარდაჭერა ავტომატურად არ ანიჭებს არცერთ ორგანიზაციას განსაკუთრებულ მორალურ უპირატესობას ან ხელისუფლების შეცვლის უფლებამოსილებას.
არასამთავრობო ორგანიზაციას აქვს საქმიანობის უფლება, ჟურნალისტს – კრიტიკის უფლება, ოპოზიციას – პოლიტიკური ბრძოლის უფლება, ხოლო ხელისუფლებას – საკუთარი პოლიტიკის გატარების უფლება კონსტიტუციის ფარგლებში. არცერთი მათგანი არ დგას კანონზე მაღლა.
საზოგადოება არ უნდა მოატყუო არც ხელისუფლების სახელით და არც უცხოური გრანტის, საერთაშორისო ავტორიტეტის ან კეთილშობილური ლოზუნგის საფარქვეშ და თუ რომელიმე ორგანიზაცია პოლიტიკურ საქმიანობას ეწევა, მისი განცხადებები და მოქმედებები ისეთივე კრიტიკული შეფასების საგანი უნდა გახდეს, როგორიც ხელისუფლების საქმიანობაა. სწორედ ეს არის პასუხისმგებლიანი საზოგადოებრივი კონტროლი და არა რომელიმე სექტორის ხელშეუხებლად გამოცხადება.
ოპოზიციის არსებობა დემოკრატიისთვის აუცილებელია, ოღონდ ნორმალური ოპზოზიციის. ხელისუფლებას სჭირდება კრიტიკა, ალტერნატიული მოსაზრებები, კონტროლი და პოლიტიკური კონკურენცია, მაგრამ ოპოზიციას ერთი მნიშვნელოვანი ვალდებულებაც აკისრია: მან საზოგადოებას უნდა აჩვენოს, რას გააკეთებს უკეთ, როგორ შეცვლის არსებულ მდგომარეობას და რა რეალურ შედეგებს მიიღებს მოქალაქე მისი ხელისუფლებაში მოსვლის შემთხვევაში.
და ვინ არის ვის ხედავთ დღეს საქართველოში პასუხიმგებლიან, გონიერ ოპოზიციად?
თუ პოლიტიკური დღის წესრიგი მუდმივად მხოლოდ ერთი საკითხით შემოიფარგლება ” ხელისუფლება უნდა წავიდეს” , მაშინ ბუნებრივად ჩნდება კითხვა: და ამის შემდეგ რა: მიშა, გრიშა, თარხანი?
სად არის ეკონომიკური განვითარების მკაფიო გეგმა? როგორ შემცირდება სიღარიბე? რა მექანიზმებით გაუმჯობესდება დასაქმება? როგორ დაიცავს ქვეყანა უსაფრთხოებას? როგორ მოაგვარებს ოკუპაციასთან დაკავშირებულ პრობლემებს ისე, რომ მოქალაქეთა სიცოცხლე და სახელმწიფოს სტაბილურობა საფრთხეში არ ჩააგდოს?
პოლიტიკური ძალა, რომელსაც საკუთარი მომავლის შეთავაზება არ შეუძლია და მხოლოდ მოწინააღმდეგის დასუსტებით ცდილობს გამარჯვებას, საბოლოოდ საკუთარ პოლიტიკურ სისუსტეს ამჟღავნებს!
განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მისი პოლიტიკური რიტორიკა უცხოეთში მხარდაჭერის ძიებითა და საერთაშორისო ზეწოლის მოლოდინით იკვებება.
!! ე.წ. ოპოზიციამ უნდა გაიაზროს, რომ უცხოელი პოლიტიკოსის კრიტიკული განცხადება ქართველი ამომრჩევლის ხმას ვერ ჩაანაცვლებს
!! არც საერთაშორისო შეხვედრაზე კორიდორში გადაღებული ფოტო და არც უცხოეთიდან გამოგზავნილი მკაცრი განცხადება არის საქართველოში მიღებული საზოგადოებრივი მანდატი.
თუ ოპოზიციას ხელისუფლებაში მოსვლა სურს, მან ქართველი ამომრჩევლის დარწმუნება უნდა შეძლოს, დანარჩენი პოლიტიკური ხმაურია.
ხუთი გადატრიალების მცდელობა მოხდა ბოლო ხუთ წელიწადში და ერთი მუდმივი მიზანი: საქართველოში ქაოსის შექმნა!
საქართველოს უახლეს პოლიტიკურ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე სახიფათო გამოწვევა ხელისუფლების მშვიდობიანად შეცვლის დემოკრატიული პრინციპის ჩანაცვლების მცდელობაა , როდესაც არჩევნების გზით პოლიტიკური მიზნის მიღწევის ნაცვლად, დღის წესრიგში დგება ქუჩის დაპირისპირება, სახელმწიფო ინსტიტუტების პარალიზება და საზოგადოების ხელოვნურად რადიკალიზება.
საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ 2026 წლის 16 მარტს განაცხადა, რომ ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში ქვეყანაში ხუთი გადატრიალების მცდელობა იყო და ამ პროცესებში უცხოეთიდან დაფინანსებულ ე.წ. არასამთავრობო ორგანიზაციებსაც მნიშვნელოვანი როლი ჰქონდათ.
რამდენჯერ უნდა სცადონ ქვეყნის პოლიტიკური კურსის ძალისმიერი შეცვლა, რამდენჯერ უნდა გადაიქცეს ქუჩის პროტესტი სახელმწიფო ინსტიტუტებზე ზეწოლის ინსტრუმენტად და რამდენჯერ უნდა მოუწიოს საზოგადოებას იმის მოსმენა, რომ ხელისუფლება ნებისმიერ ფასად უნდა შეიცვალოს?
საქართველო არ არის ექსპერიმენტების პოლიგონი, ქართველი ხალხი არ არის უცხოელი პოლიტიკური მოთამაშეების ნების შემსრულებელი და ქვეყნის სახელმწიფოებრიობა არ შეიძლება რომელიმე პოლიტიკური ჯგუფის ამბიციებს შეეწიროს!
ვინც ხელისუფლების შეცვლას არჩევნების გზით ცდილობს, დემოკრატიული პროცესის მონაწილეა, მაგრამ ვინც შეგნებულად გეგმავს ძალადობას, ამზადებს სახელმწიფო გადატრიალებას, აყალბებს მტკიცებულებებს ან მიზანმიმართულად ცდილობს სახელმწიფო ინსტიტუტების პარალიზებას, უნდა იცოდეს, რომ ასეთ მოქმედებებს შეიძლება მძიმე სამართლებრივი შედეგები მოჰყვეს.
საქართველოს მტერს ის უფრო აწყობს, როცა საზოგადოება ერთმანეთს მტრად აღიქვამს, როცა მოქალაქეები ერთმანეთის წინააღმდეგ რადიკალიზდებიან და როცა სახელმწიფო ინსტიტუტების მიმართ ნდობა მიზანმიმართულად ნადგურდება. სწორედ ამიტომ არის აუცილებელი სიფხიზლე, ფაქტების გადამოწმება და თითოეული პოლიტიკური განცხადების კრიტიკული შეფასება.
ქვეყანაში მშვიდობისა და სტაბილურობის შენარჩუნება ბიძინა ივანიშვილის ერთ-ერთი უმთავრესი დამსახურებაა!
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ხელისუფლება გარე და შიდა ზეწოლის მიუხედავად, გადაწყვეტილებებს ქვეყნის უსაფრთხოებისა და სუვერენიტეტის გათვალისწინებით იღებს.
საქართველოში შეიძლება არსებობდეს განსხვავებული პოლიტიკური შეხედულებები, მწვავე კრიტიკა, ხელისუფლების შეცვლის სურვილი და პროტესტიც- ეს დემოკრატიული ცხოვრების ნაწილია, მაგრამ არსებობს ზღვარი, რომლის გადაკვეთაც დაუშვებელია: ძალადობის ორგანიზება, სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა, მტკიცებულებების გაყალბება და შეგნებული დეზინფორმაცია არ შეიძლება პოლიტიკურ თავისუფლებად გასაღდეს.
ვინც ამ ზღვარს გადაკვეთს, უნდა იცოდეს, რომ პოლიტიკური კავშირები, ფინანსური შესაძლებლობები, უცხოეთში მოპოვებული მხარდაჭერა ან ხმამაღალი განცხადებები სამართლებრივი პასუხისმგებლობისგან ვერ გაათავისუფლებს!
საქართველოს მტრებად შეიძლება ჩაითვალონ ისინი, ვინც შეგნებულად ცდილობს ქვეყნის დესტაბილიზაციასა და საზოგადოების დაპირისპირებას. არავის აქვს უფლება, საქართველოს მოქალაქეების შიშით, ემოციებითა და ღირსებით საკუთარი პოლიტიკური თამაშები ითამაშოს, არავის აქვს უფლება, შესაძლო დანაშაული სათავისოდ გამოიყენოს, მტკიცებულებები გააყალბოს ან საზოგადოებას განზრახ არასწორი სურათი შეუქმნას.
ყველა, ვინც დანაშაულს ჩაიდენს, კანონის წინაშე უნდა აგოს პასუხი, ყველა, ვინც მტკიცებულებებს გააყალბებს, შესაბამისი სამართლებრივი შეფასების წინაშე უნდა აღმოჩნდეს და ყველა, ვინც საქართველოს წინააღმდეგ რეალურ დანაშაულებრივ მოქმედებაში იქნება მხილებული, უნდა დაისაჯოს კანონით დადგენილი წესით!
საქართველოს მომავალი ვერ იქნება დამოკიდებული არც უცხოელი პოლიტიკოსების ულტიმატუმებზე, არც ოპოზიციური ჯგუფების რადიკალურ მოწოდებებზე და არც ხელისუფლების რომელიმე წარმომადგენლის სურვილზე, რომ კრიტიკული კითხვები არ დაისვას. ქვეყანას სჭირდება მშვიდობა, ეროვნული ინტერესების დაცვა, პასუხისმგებლიანი ხელისუფლება, საქმის მცოდნე ოპოზიცია და დამოუკიდებელი სამართლებრივი ინსტიტუტები.
ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური გზის ერთ-ერთი მთავარი ღირებულება სწორედ ქვეყნის სტაბილურობის დაცვაა. ყველაზე ძლიერი პასუხი პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეებისათვის – არა შეურაცხყოფა და არა მუქარა, არამედ მშვიდობა, განვითარება, კანონის უზენაესობა და ისეთი სახელმწიფო, რომლის დესტაბილიზაციასაც ვერავინ შეძლებს!
საქართველო არავის დასასჯელი ექსპერიმენტი არ არის, საქართველო ჩვენი ქვეყანაა და მის მომავალზე პასუხისმგებლობა პირველ რიგში ქართველ ხალხს, მის ხელისუფლებას და სახელმწიფო ინსტიტუტებს ეკისრებათ.
თბილისი 24